Dodaj odpowiedź

Wiktoria Chowaniec EY

Komitet Audytu powinien być świadomy jakie istnieją ograniczenia niezależności firm audytorskich i osób zaangażowanych w badanie sprawozdań finansowych jednostek zainteresowania publicznego. Rekomendowane podejście jest takie, żeby stworzyć odpowiedni kwestionariusz oceny niezależności biegłego rewidenta, który umożliwi identyfikację obszarów stanowiących potencjalne zagrożenie niezależności biegłego rewidenta.

W przypadku, gdy Komitet Audytu będzie miał wątpliwości w odniesieniu do niezależności audytora, wówczas powinien niezwłocznie tę wątpliwość wyjaśnić. Biegły rewident lub firma audytorska powinni co roku potwierdzać swoją niezależność Komitetowi Audytu badanej jednostki i omawiać z Komitetem Audytu wszelkie zagrożenia dla swojej niezależności, jak również zabezpieczenia stosowane dla ograniczenia tych zagrożeń. W przypadku gdyby audytor nie potwierdził swojej niezależności, wówczas Komitet Audytu powinien wystąpić o takie potwierdzenie.

Drugim istotnym aspektem kontroli niezależności biegłego rewidenta jest wdrożenie procedury wyrażenia zgody Komitetu Audytu na wykonanie przez firmę audytorską usługi dozwolonej niebędącej usługą badania sprawozdania finansowego jednostki zainteresowania publicznego.

Proces ten się bardzo komplikuje w przypadku złożonych grup kapitałowych działających poza terytorium Polski oraz Unii Europejskiej, gdyż wtedy z poziomu spółki spełniającej kryteria jednostki zainteresowania publicznego (JZP) należy monitorować działania spółek nadrzędnych i podrzędnych, w tym usług świadczonych w całej Grupie Kapitałowej we wszystkich krajach. Ten aspekt jest szczególnie istotny i skomplikowany, dlatego procedury monitorowania niezależności nie dotyczą tylko JZP, ale wszystkich podmiotów w grupie.

Zachęcamy również do przeczytania artykułu Kontrolowanie oraz dokonywanie oceny niezależności biegłego rewidenta